Sabah alarm çaldığında ilk hissettiğiniz şey nedir? Güne zinde bir başlangıç mı, yoksa yatağın çekim kuvvetine karşı verilen acı dolu bir direnç mi?
Artık çoğumuz uykumuzu almış olarak uyanmıyoruz. Güne “günaydın” diyerek değil, yorgun bir nefesle, kahve fincanına sarılarak başlıyoruz. Polikiniklerimiz bu yorgunluğu tahlil neticesinde arayan hastalarla dolu .Yorgunluk, modern insanın normal hissettiği bir durum haline geldi. Öyle ki, “Nasılsın?” sorusuna verdiğimiz en dürüst ve en sık cevap bile artık tek kelimelik bir özet:
“Yoruldum.” Yorgunluğu Neden Bu Kadar Normalleştirdik?
Tükenmişlik halini normalleştirdikçe, bedenimizin gönderdiği hayati sinyalleri göz ardı ediyoruz. “Geçer”, “Hafta sonu uyur dinlenirim”, “Tatil gelince düzelirim” diyerek geçiştirdiğimiz o halsizlik, aslında ruhumuzun ve bedenimizin bize yazdığı bir ihtarnamedir.
Bizim yorgunluğumuz sadece kaslarımızın değil, zihnimizin aşırı yüklenmesinden kaynaklanıyor. Sabah uyanır uyanmaz telefonlarımıza sarılıyor, gün boyu onlarca e-posta, bildirim, hızlı haber akışı ve sosyal medyadaki kusursuz hayatlar arasında gidip geliyoruz . Bedenimiz dinlenirken bile beynimiz arka planda yüzlerce sekmeyi aynı anda açık tutuyor. Fiziksel olarak dinlenmeye fırsat bulsak bile, zihnimiz asla “stop” düğmesine basamıyor. Uykuda bile yarının endişesini planlayan bir kafayla dinlenmek ne mümkün?
Çözümler: Kafeinle Ayakta Kalmak
Yorgunlukla baş etme yöntemlerimiz de trajikomik bir kısır döngüden ibaret. Enerjimiz düştüğünde doğaya dönmek, biraz sessizlik aramak ya da durmak yerine; üçüncü nesil kahvelere, enerji içeceklerine, şekerli atıştırmalıklara sığınıyoruz. Kafeinle kendimizi ayağa kaldırmaya çalışmak, yorgun bir bedene aşırı yüklenmeyin başka bir şey değil. Birkaç saatlik sahte bir zindelik ve ardından gelen daha sert bir çöküş… Bedenimizi kandırmaya çalıştıkça o daha da tükeniyor.
Durabilme Cesareti
Günün sonunda, yorgunluk bize çok net bir hakikati söylüyor: “Böyle gidemez.”
Hayatın temposuna ayak uydurmak adına kendi sağlığımızdan, ruh huzurumuzdan ve içsel dengemizden ödün verdiğimiz bu düzen sürdürülebilir değil. Belki de bu çağda yapabileceğimiz en büyük devrim, hiçbir şey yapmama suçluluğundan arınıp “durabilmeyi” öğrenmektir.
Ekranları karartmak, sessizliğin tadını çıkarmak, sınır koyabilmek ve en önemlisi kendi sesimize kulak vermek… Unutmayın; sorunsuz çalışan makineler değiliz. Biz yaşayan, hisseden ve bazen “Yeter, biraz da kendim için” demeyi hak eden insanlarız. Biraz yavaşlayın; ruhunuz da bedeniniz de yetişecektir.
Sağlıklı günler dilerim.

