Malum iki çeşit idareci şekli vardır. Bunlardan biri genel idareci diğeri ise yerel idareci olarak tanımlanır.
Genel İdareci vasfı, il düzeyinde Valiler ve Milletvekilleridir. Bu vasıflı kişiler bulundukları ilin tamamına hizmet götürür. Bütçe ve çalışma planlarını bu doğrultuda hazırlarlar.
Yerel İdareciler ise il ve ilçe düzeyinde Belediye Başkanlarıdır. Bu vasfa sahip kişilerde elindeki imkan ve bütçelerini mücavir alan içerisinde hizmet ederek kullanırlar.
Elbette yönetim şeklinde her iki idareci vasfı da çok önemlidir. Genelde birbirlerine bağlı ve koordineli şekilde hizmet etmeye çalışırlar ki hizmetin kalitesi artsın.
Ama! Bana göre il ve ilçelerde yerel idareciler daha önemlidir. Kendi bütçesi ile insan kaynakları ve makine parkurunu kendi hedefleri doğrultusunda belirleme yetkisi olduğu için çalışma alanı ve hizmet yapma imkanları daha fazladır. Daha fazla insana temas ederler.
Yerel yönetimlerde en büyük sıkıntı gelen yönetici yada Belediye Başkanları önceki yapımı süre gelen hizmetleri devam ettirmeye bilir. Yada günümüzde yap boz şekli daha fazladır.
Çünkü gelen gidenin izlerini mutlaka silmek isteyecektir. Böyle olmasa çok güzel ama maalesef böyle.
Genel İdarecilerde ise bu işler biraz daha zordur. Onlar genel bütçeyi kullandıkları için gelirlerini belirleme imkanları biraz daha düşüktür.
Yani genel idarecilerden çok fazla bir şey beklememek gerekir. Tabi bunları yazarken yatırım amaçlı söylüyorum. Yoksa afat, güvenlik, sosyal proje ve benzeri unsarlar yada diğer kamu kurum ve kuruluşların işleyişlerinin koordinesi için bu söylediklerim geçerli değil.
Sadece yatırım amaçlı hizmetler için yerel yöneticilerin daha önemli olduğu vurgusunu yapmak istedim.
Hepimiz biliriz ki, Kütahya’da çoğu kişi “Kütahya’dan Bir şey Olmaz” der. Bu cümleyi mutlaka sık sık duyuyorsunuzdur.
Ben buna katılmak istemiyorum ama katılmak zorunda kalıyorum.
Yerel yönetimlerde genelde üst yöneticiler yani karar vericiler değişiyor. O nedenle alt ekip bir masadan diğer masaya geçer ama sonuçta o kurumun içindedir. Yani daha önceki idarecilerle de görev yapmıştır. Sadece statü değişikliği vardır. Bu nedenle de yerel yönetimlerde atıl personel fazladır.
Peki alt ekip aynı, üst ekip değişince kurumun icraatları, yada hizmet şekli neden tamamen değişiyor onu düşünmeliyiz.
Bana göre genelde toplum olarak koltuk merakımız olduğu için her zaman üst yönetimin duymak istediklerini söyleriz. Aksini söylemeyi düşünürsek zaten üst yönetim “bu bizim çalışmamızı istemiyor” “bu iş yavaşlatıyor” gibi düşüncelere kapılır. Bunu yaşamamak için yönetimin duymak istediği ifadeler kullanılır.
Yada, kendilerinin bu işi çok bildiğini ve doğru yaptıklarını sanırlar. Bunun sebebi ise etrafında ki insanlardır. İçerden yada dışarıdan olan herkes onların doğru yaptığını ve kendilerinden önce hizmet edenlerin yanlış yaptıklarını söylerler.
Elbette yanlış ve hatayı her insan oğlu yapar. Hele hizmet edilen her yerde hata ve yanlış olur. Önemli olan bunlardan ders çıkartmak ve tekrarlamamaktır.
Göreve süreli gelenler tam ders çıkartacakları zaman görev süreleri tamamlanır ve bitiminde “keşke” derler. Ama geç kalınmıştır.
Yani Valiler ve Milletvekillerinin değişimi ili çok fazla etkilemez.
Kütahya’ya hizmet etmek isteyenlerin yerel ağırlıklı düşünmeleri, burada istişare kültürünü ön planda tutmaları ve bununla ilgili yerel hizmetler için istişare kurullarının oluşturulması gerektiği düşüncesindeyim.
Bu kurul çekirdek bir kurul olup siyasetin üstünde düşünce yapısı ile oluşturulmalı. Belki bir çoğumuzdan geçti ama gelecek nesiller için “BANA GÖRE” bunların yapılması gerekli.
Yerel yönetimlerde insan kaynağını ve zamanı kullanması bilen 1-0 önde başlar. Ticaretle uğraşanlar bunu daha iyi bilir. İnsan kaynağını ve zamanı kullanan parayı zaten bulur.
Günümüzde “Vefa” Kütahya’da da İstanbul’da da bir semt adı olarak kaldı.
