“Bir topluluğun geleceğine dair beklentilerini sokaktaki gençlere bakarak görebiliriz” diye bir söz okumuştum.
Bugünün büyüklerinin –geçmişte de böyle olduğunu düşünüyorum- bütün gayreti geleceğin teminatı olarak görülen gençler için değil midir?
Kendi refahımızı, yaşam standardımızı düşünürken aslında en çok da çocuklarımızın geleceğine ilişkin hazırlık yapıyoruz.
Onları büyütürken, yetiştirirken kendimizden bile ödün vermiyor muyuz?
Zaman zaman da duyarız; “Bu gençlik nereye gidiyor?” diye…
“Çocuklar dediklerinizden çok yaptıklarınızı taklit eder” der eğitim psikologları. Biz yetişkinler doğru adımlar atıyorsak arkamızdan gelen nesil de bizi takip edecek, doğruyu bulacaktır.
Gençler hususunda en çok dert yandığımız sanal aleme olan düşkünlükleri sanırım…
Ama biz özellikle dijital mecralarda cep telefonlarımıza gömülüyorsak, TV programlarının birini bitirip diğerine başlıyorsak, bilgisayarlarımızdan saatlerce ayrılamıyorsak bize bakan çocuklarımız da benzer davranışları sergilemeleri kaçınılmaz oluyor.
Yine bizler verdiğimiz sözleri tutmuyor, yalan konuşmayı sürdürüyorsak, hak yiyip “elhamdülillah” diyor kendimizden başkasını düşünmüyorsak “Bu gençlik nereye gidiyor?” sorusunun cevabını kendimizde aramalıyız bence.
“Ağaca çıkan keçinin dala bakan oğlağı olur” atasözü de bunu pekiştirir nitelikte.
Tabi bir taraftan kendimizi düzeltmemiz gerekirken diğer yandan çocuklarının aklını çelen çeldiricileri de ortadan kaldırmamız gerekiyor.
Günümüzde herkesin bir “tık”la ulaşabileceği mecraların özellikle gençler, çocuklar açısından zararlı olan içeriklerin kısıtlanması, gerekiyorsa yasaklanması, kapatılması ve kaldırılması de en önemli konulardan biri.
Bunu da, ilgili mercilere bizlerin bildirmesi, anlatması, şikayetimizi dile getirmesi gerekiyor sanırım.
ÖZ DÜZENLEME-ÖZE DÖNME
Toplum olarak nereye gittiğimizi de sorgulamamız, sorgulama ile bazı gerçeklere objektif bakarak gerekeni yapmamızın vakti gelmedi mi sizce?
Toplumu düzeltelim derken önce kendimden başlamam gerektiğini çok iyi biliyorum. Biz esasında böyle değildik, “bize ne olduysa hep azar azar oldu” diyor bir yazarımız.
Danimarka’da büyükelçilikte görevli olan bir arkadaşım, oradaki toplumsal yapı ile öyle bir örnek verdi ki, şaşırdım kaldım.
Gebe bir kadın, geçirdiği bir rahatsızlıktan dolayı bebeğini düşürmüş, bu duruma çok üzülen ve psikolojisi bozulan 30’lu yaşlardaki kadına devleti emeklilik hakkı vermiş.
Düşünsenize benim güzelim ülkemde benzer bir uygulama yapılıyor;
Haberi duyan bir baba adayı, gebe eşine:
Hanım şu bebeği ver de biraz da ben taşıyayım.
Ya nasıl olacak, öyle oluyor mu ki?
Olur olur ver bakim, ee.. ee.. ee.. e…
Hay Allah düştü ya!
Haydi ben kaçtım.
Nereye bey?
Emeklilik dilekçesi vermeye…
Tabi bu örnekteki gibi absürt bir durum yaşamasak da verilecek bir imkanı suiistimal edecek birçok insanımız olacaktır maalesef…
Bu nedenledir ki önce kendimizden başlamak üzere toplumsal bir dirilişe, özümüze dönmeye çok ihtiyacımız var.
“Herkes kapısının önünü süpürürse tüm şehir tertemiz olur” diyen Alman bir yazar, toplumsal yaşantıda bireysel sorumluluğa, bireylerin yaptığı davranışların toplumsal bir sonucunun olduğuna işaret ediyor.
Gelinen noktada herkes bir şeyler yapıyor, yaptığını sanıyor…
Bunun doğruluğunu yeniden sorgulamak, varsa hatalarımız düzeltmek, gerekeni yapmak ümidiyle…
BİR DE FON MESELESİ VAR DEĞİL Mİ?
Fonzedeler ve fonzadeler Kütahya’da da varmış maalesef. Adına uyanıklık mı dersiniz, doyumsuzluk mu dersiniz ne derseniz deyin.
Yukarıda bahsettiğim toplumsal sorunun en büyük nedenlerinden biri de bu bence.
Önce kendimizden başlayacağız derken “düzeltmeyi” kast etmiştim.
Anlaşılan bunu da yanlış anlamışız…

